Het is donderdagavond, pakweg een uur of 8. Op mijn stoffen teenslippers kuier ik rustig naar de Appie op het Moeselplein. Het gaat niet al te snel, mijn versleten schoeisel is namelijk ver over de houdbaarheidsdatum. Toch gooi ik ze niet weg, ben er immers veel te veel aan gehecht.

Mijn slenterende gang wordt door medeweggebruikers meestal niet gewaardeerd. Zolang ik mijn weg op de stoep vervolg, is er natuurlijk niets aan de hand. Maar god verhoede het moment dat ik de weg oversteek en een gehaaste automobilist moet enkele tellen op me wachten: ergernis, vloeken en gebaren alom. Ach, ik laat het allemaal maar gebeuren. “Zie het als een rustmoment”, denk ik dan. Ik ben toch al niet in een best humeur en wil geen aanvullend chagrijn. Daar staat vandaag mijn hoofd niet naar.

Zo ook deze donderdagavond op mijn weg terug van de Appie naar huis. Tenminste, dat dácht ik!
Bij het oversteken van de weg stopt een jonge meid van een jaar of 20 en wacht keurig tot ik aan de andere kant van de straat ben. Ik kijk haar aan en zie onder de crèmekleurige hoofddoek een guitige lach. Ze is blij en vrolijk, wacht rustig op me en groet vriendelijk bij het vervolgen van haar weg.

“Lieve jongedame in donkergrijs Peugeootje,

Met ongekende kalmte, geduldig en beleefd, wacht je keurig op jouw beurt: ongeremd en sympathiek. Een vriendelijk bedankt, een knik met veel respect. Jouw beminnelijke lach, guitig en gemeend, gerust en vrolijk ogend. Jouw manier van doen, lief meisje in Peugeootje, crèmekleurig doekje om je hoofd: je maakt mijn dag een een stukje mooier dan die was!”