“Pap, wanneer komt dat dartbord nou?”

Hij verpakt zijn boodschap mooi, heel knap gewikkeld in een vraag. Zo krijg ik het idee dat er nog ruimte is om te onderhandelen. Maar die is er niet, althans niet in Charlies’ ogen: inmiddels is zijn geduld zo goed als op.

Logisch ook, dit is al maanden onderwerp van gesprek.

Weet je, ik woon drie-hoog. Die avond kom ik thuis, heb aan elke hand een zware tas vol boodschappen, open opgelucht de deur en veeg wat druppels van mijn hoofd. Dus ben ik alweer blij om thuis te zijn. Maar de kans om Charlie te begroeten is momenteel geen optie.

Ook een vriendelijke “goedenavond” wordt voor het gemak vergeten.

Het duurt allemaal te lang, dit zit hem dwars en dat zal ik weten ook. Ik mag dan wel nét binnenkomen, maar het is juist Charlie die direct met de deur in huis valt:

“wanneer kunnen we hier darten?”

Inmiddels is die dartbaan allang een feit. Bijna dagelijks gooit Charlie pijltjes. Zijn ongebreideld enthousiasme groeit evenredig met het stijgende niveau van de scorende gemiddeldes.

En ik?
Ik gooi graag een pijltje mee. Zo af en toe, het is helaas niet vaak. Waarom niet vaak?
Welnu, ik leg het uit: darten is blijkbaar topsport, ook voor amateurs als ik. Mijn schouder, pols en zelfs de achillespees, ze mopperen en klagen.
Toch heeft dit alles ook een voordeel.
Mijn ogen zijn ondertussen wijd geopend: “papa je wordt oud.”

Dat is keihard de conclusie, het gevolg van pijltjespijn…